با آنها که بالای دیوار نشسته اند

این شعر غرابت عجیبی با حال این روزهایم - یمان دارد:

نان از سفره و کلمه از کتاب،
چراغ از خانه و شکوفه از انار،
آب از پیاله و پروانه از پسین،
ترانه از کودک و تبسم از لبانمان گرفته اید،
با رویاهامان چه میکنید!

ما رویا میبینیم و شما دروغ میگویید...
دروغ میگویید که این کوچه، بن بست و آن کبوترِ پربسته، بی آسمان و
صبوری ستاره بی سرانجام است.
...
ما میدانیم که آن سوی سایه سار این همه دیوار
هنوز علایمی عریان از عطر علاقه و آواز نور و کرانه ی ارغوان باقیست.

...
سر انجام روزی از همین روزها
دیده بانان بوسه و رازداران دریا می آیند
خبر از کشف کرانه ی ارغوان و
آواز نور و عطر علاقه می آورند.


"سید علی صالحی"